سلام
خوبین؟ چه خبرا؟ این وقتهایی که نت ملی میشه، بازگشت همه به سوی همین وبلاگ هاست!
مردم می خوان از همدیگه و جامعه با خبر بشن. برای همین همه سر می زنند به همین وبلاگ ها ببینند چه خبره.
من این وبلاگ برام حکم دفتر یادداشت شخصی و خصوصی داره. برای دل خودم می نویسم. ولی الان گفتم یه پست عمومی بنویسم هر کسی سر زد بخونه احساس تنهایی نکنه!
فعلا هیشکی نمی دونه چه خواهد شد. باید منتظر بمونیم و صبور باشیم. من خودم را سرگرم همین کارهای روزمره زندگی کردم. غذا پختن و صبح ها کمی پیاده روی و خرید روزمره و اینا. شب ها هم فیلم می بینم. گاهی هم برای دل خودم اینجا یا توی فایل های شخصی ام می نویسم.
حتی حوصله تلفنی حرف زدن و بگو بشنو درباره وقایع هم ندارم. یعنی طاقت شنیدن ندارم دیگه...
من 48 ساله هستم و همه ی عمر ما به همین چیزا سپری شد. کاش جوری بشه که مردم کشور ما هم طعم آرامش و آسایش و رفاه را بچشند. کاش تموم بشه اینهمه نگرانی و بلاتکلیفی و ترس و اضطراب. کاش روزهای خوبی در راه باشند.
کاش بازم دل و دماغ داشته باشیم از عشق بگیم. از شعر بگیم. از روزهای روشن و آفتابی بگیم.
مواظب خودتون باشید.
خدا پشت و پناه همگی
یا حق
- ۰۴/۱۰/۲۲
سلام خوبی؟
امیدوارم بگذره این روزا هرچه زورتر، یکسال دیگه همین موقع ،شیرینی باید بدی