تنهایی در عرش کبریایی خود...

امشب نشستم فیلم "درخشش ابدی یک ذهن درخشان" را دیدم. چند سال پیش دیده بودمش. ولی امشب دلم خواست دوباره ببینم. 

یاد کلی خاطره افتادم. فکر کنم حدود ده سال پیش بود که به سارا گفتم کاش می شد بخش هایی از حافظه و خاطره ها را پاک کنیم تا دیگه یادمون نیاد و جونمون راحت بشه! خندید و گفت خیلی ها تلاش کردند و نشده! فیلمش ساختند. سارا بهم این فیلم را معرفی کرد و همون سالها دیدم. جالب بود. اینکه خودمون را هم بکشیم فراموش نمی کنیم اون کسی را که یه زمانی دوسش داشتیم. 

 

ولی ممکنه با گذر زمان دیگه اهمیتش را از دست بده. یعنی دیگه برامون خیلی عادی بشه. بپذیریم که فلان شخص بخشی از گذشته و خاطرات مون بوده و خوب یا بد تموم شده و رفته. 

 

این چند روز که اینترنت قطعه خیلی همه کلافه هستند. خواهر کوچیکه ام هی زنگ می زنه و بهم میگه: تو خبر نداری کی نت وصل میشه؟

میگم نه! علم غیب که ندارم. ولی لابد تا دو سه روز دیگه وصل میشه. اینجوری هیشکی نمی تونه به امورات زندگیش برسه. استادا و دانشجوها باید دسترسی داشته باشند به نت. می خوان پایان نامه بنویسند. هزار کار و زندگی دارند. نمیشه اینجوری که...

 

خواهرم، بچه هاش مهاجرت کردند و خارج از کشورند و این چند روز نتونسته خبری از بچه هاش داشته باشه. همین کلافه اش کرده... 

 

بهش گفتم من که می دونی مدتهاست دیگه با کسی زیاد حرف نمی زنم. وابسته به هیچ شخص و گروهی جایی نیستم که حالا نت قطع باشه دلتنگ یا کلافه بشم. به همین امور روزمره می رسم و هر وقت هم دلم بخواد میام توی وبلاگم می نویسم. توی وبلاگم هم خبری نیست و اینجا هم منتظر کسی نیستم و برای دل خودمه...

 

خوبی تنهایی همینه. اینکه هرچی بشه دیگه زیاد مهم نیست. 

 

توی همین فیلم درخشش ابدی یک ذهن پاک، یه جاش کلیمیتن به جوئل می گفت: با حرف زدن و به اشتراک گذاشتن جزییات و علائق و اینا ست که صمیمیت و رابطه ساخته میشه... 

 

و من یاد همه ی اون آدمایی افتادم که قبلا باهاشون صمیمیت می ساختم و براشون از خودم می گفتم. از جزییات زندگی...

 

ولی خب دیگه اینکار را نمی کنم و آگاهانه حواسم هست که صمیمیت نسازم. وقتی درباره دیگری ندونیم و اونم از ما ندونه، رابطه عمیقی ساخته نمیشه. صمیمی نمیشیم، وابسته نمیشیم، فاصله و مرز همیشه بین مون می مونه و اینجوری جونمون راحت می مونه از همه لحاظ.

 

مثلا خاصیتش همینه که اگر نت و تلفن و زمین و زمان هم تعطیل و بسته بشه، دلتنگ هیچ خری نمیشیم و راحت به همون زندگی عادی و روزمره ادامه میدیم. 

 

هاها... 

 

والا به خدا خیلی خوبه این تنهایی در عرش کبریایی خود... مثل خدا...